เอวาเพื่อนรักโทรมาชวนผมไปดูโอเปร่าเรื่อง ลาทราวิอาต้า ตั้งแต่เมื่อสองสามวันก่อนครับ เราเห็นโปสเตอร์ตั้งแต่ครั้งที่ไปดู ลีรอย โจนส์ด้วยกัน วันนี้เป็นวันแสดง ผมแต่งตัวซะเต็มยศใส่เชิ้ตคัฟลิ้งและสูทดำแถมกระเตงช่อดอกไม้ไปฝากสาวเจ้าด้วย เอวามาถึงพร้อมด้วยเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ตามแบบฉบับของเธอ บ่นนิดๆว่าอาทยาเธอทำให้ชั้นดูปอนๆไปเลยนะ ผมขำๆครับ เพราะคิดว่าอย่างไรสาวมั่นคนนี้คงไม่แต่งอะไรที่มันผิดจากความเป็นตัวเองไปแน่อยู่แล้ว เราไปทานข้าวกันที่แทมมารินด์คาเฟ่ซอยสุขุมวิท 22 อาหารมังสวิรัติฟิวชั่น

กลับมาที่โอเปร่า วันนี้ไม่หรูหรายิ่งใหญ่เท่ากับที่ผมและเอวาไปดูมาดามบัตเตอร์ฟลายเมื่อสองสามเดือนก่อน ในมาดามนั้นมีวงออเครสตร้ามาให้ดนตรี แต่นี่มีเพียงเดี่ยวเปียโนในการบรรเลงเพลง ไม่มีจอคำบรรยายอะไร แต่เราสองคนต่างเออออกันว่ารู้สึกสนุกกว่า ส่วนหนึ่งเพราะเนื้อร้องของโอเปร่าเรื่องนี้ดูเป็นเพลงมากกว่าและในความเห็นอันต่ำต้อยของกระผมไพเราะกว่าครับ มาดามนั้นออกไปแนวร้องบทสนทนา แต่ถึงจะชอบอย่างไรเอวาดูไปก็ง่วงไป เพราะว่าเธอทำงานหนักช่วงนี้แทบจะไม่ค่อยได้นอน นี่ยังอุตส่าห์ออกมาดูโอเปร่ากับผม

จบจากโอเปร่าห้าทุ่มกว่า เราลงมานั่งฟังแจ๊ซต่อจนเที่ยงคืน คืนนี้เป็นการแสดงของนักร้องมีชื่อ คาร์เมน แบรดฟอร์ด เสียงเธอทรงพลังดีจริงๆครับ ชอบเพลง At Last เวอร์ชั่นที่เธอร้องเหลือเกิน

ส่งเอวาขึ้นแท็กซี่แล้วผมจับบีทีเอสเที่ยวสุดท้ายกลับบ้าน เป็นอีกคืนที่มีความสุขดีจัง ผมเองไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทๆมากๆนะครับ โชคดีที่มาเจอเอวาเข้า แต่อีกสักพักชีวิตของเธอคงต้องก้าวเดินต่อไป ไปทำงานต่อที่ประเทศอื่นเพราะ เธอหมดสัญญาว่าจ้างกับที่สหประชาชาติปลายปีนี้ ผมคงคิดถึงเธอเหมือนกันครับ