ผมเพิ่งดูหนังเรื่อง Away From Her จบน้ำตายังไม่ทันเหือดแห้งก็มาเขียนบลอกนี้ล่ะครับ เป็นหนังที่ดูแล้วจับใจจริงๆ เรื่องราวของความรักที่แท้จริง ที่พิสูจน์ผ่านกาลเวลา ต้องบอกไว้ก่อนว่านี่ไม่ใช่เรื่องรักหวานแหววของหนุ่มสาว แต่เป็นความรักของคนที่อยู่กันจนแก่เฒ่า ทุกเรื่องราวทุกฉากทุกตอนในหนังเรื่องนี้ช่างประทับใจจริงๆครับ ขอแนะนำให้ไปหามาดูกันนะครับ ผมชอบฉากนึงมาก

พระเอกเค้าไปเยี่ยมนางเอกที่สถานพักและบำบัดผู้ป่วยอัลไซเมอร์(ความจำเสี่อม) นั่งมองนางเอกซึ่งเป็นอัลไซเมอร์อยู่ห่างๆ ให้เธอได้ใช้เวลาอยู่กับคนรักใหม่ของเธอ
เด็กสาวคนนึงมานั่งลงใกล้ๆแล้วถามว่า "ไม่มีคนมาเยี่ยมปู่เหรอ?"
พระเอกเค้าตอบว่า "ชั้นไม่ได้อยู่ที่นี่"
"แล้วมาเยี่ยมใครล่ะ?" เด็กสาวถามต่อ
"คนนั้นน่ะที่สวยๆ" พูดพลางชี้ให้ดูนางเอก
"ดีนะ ท่าทางเธอมีความสุขอยู่กับสามีเธอดี" เด็กสาวพูดหมายถึงคนรักใหม่ของนางเอกที่นั่งอยู่ด้วยใกล้ๆ
"ฟังดูอาจจะตลกนะ" พระเอกอธิบาย "แต่ชั้นนี่ล่ะสามีของเธอ คนนั้นน่ะไม่ใช่"
"แล้วทำไมคุณมานั่งอยู่นี่ล่ะไม่ไปอยู่กับเค้า" เด็กสาวซัก
"ชั้นต้องการให้เธอมีความสุขและเป็นตัวของตัวเอง" พระเอกตอบ "ฟังดูแล้วน่าสมเพชนะตัวชั้นนี่" เค้าพูดเศร้าๆ
"ไม่เลยค่ะ หนูได้แต่หวังว่าหนูจะโชคดีอย่างภรรยาของคุณปู่นะคะ" ("I should be so lucky") เด็กสาวยิ้มแล้วเอื้อมมือมาบีบแขนพระเอกให้กำลังใจ

โอ้ บทพูดน่ารักมาก ดูแล้วน้ำตาทะเล็ดครับ เอ้า ไม่สปอยล์เรื่องมากกว่านี้ล่ะครับ ไปหาดูกันเถอะนะ ไม่เคยดูหนังรักคนแก่แล้วประทับใจเท่าเรื่องนี้มานานแล้ว ตั้งแต่ The Bridges of Madison County โน่นครับ