Mental Ray Rendering and General Pipeline Integration

Part two of my Massive Artist Log will describe the pain and pleasure of actually using Massive with Mental Ray.

I have used Mental Ray (MR) before, back when it was still in beta stage with Maya (and earlier with Softimage | 3D, but that’s an ancient history). I continued to use it through out my entire career of VFX production. It is a good renderer with some catches. The main gripe is its limited memory management ability. People all over the world who have used MR in production usually run into the out of memory error on the 32-bit platform/build.

A lot of MR features are also afterthoughts, such as scene description file (.mi). These files did not exist in earlier day of MR when it was an integrated renderer in 3D packages. Learning by the (good) example set forth by RenderMan standard, Mental Images came out with a very sensible format of .mi files. Although, one can see the very root of .mi file through its syntax of pure C programming language. This is also the case of RenderMan .rib files as well.

The usual way of rendering using MR is to generate .mi scene description files from a 3D package, completed with geometry description, shader description, light, camera, output and everything in between. Then the user call the command line MR standalone (ray) to process these files and writes out render images.

For Maya, the menu [File/Export all (selection)] and select mentalRay as your choice of format to export, will do the job of writing out .mi files.

For Massive the menu [Run/Sim] and select the mi output option will write out .mi files ready for render as well.

Other ways of rendering with MR in these two packages are :

- Interactive current frame render in Maya GUI (choosing MR as renderer of choice from the render menu set).
- Run Maya batch to render Maya scene with MR (support both GUI and CLI), this will withhold the .mi file generation and go directly to write out final images.

Introduction and the Story So far

The Introduction

Hello. This log is an informal and very much so, a personal way of keeping track of using Massive in visual effects production. It may grow (up?) to be a more formal tutorial/escapade of Massive usage with illustrations and some such, but that is no guarantee. I'm lazy, and that's the way I am, but I might get inspired if I can see a real use of this in my job or enough demand were made from customers, we will see.

And, oh, this log, has nothing to do with Massive Software. This is me, my opinion. period. Don't get things mixed up and complicate issues. If you have a tendency to do that, interpret personal opinion as company policy, please go away, I don't like your mouse and keyboard.

Alright, now that we got that cleared up. Let's move on how this log come about.

Since I started working with Massive, I have dealt with all the VFX productions whom are our customers (which essentially are most of them). I have learnt about their problems, big and small. With my experience in production and Stephen's help in explaining how Massive should be used, and how Massive works (literally, internally and conceptually), I have helped answering and solving the issues these productions are facing while using and integrating Massive into their pipeline.

I have used Massive in my work at Massive Software, testing and validating the support requests and bug reports. I have travelled to various countries and taught people how to use Massive and gleaned from it an even deeper understanding of the program. But, and that's a bada-big BUT, I have never used Massive in real VFX production, as a Massive artist.

That changed right when a VFX production enlisted my help for a Hollywood film project which requires close to 20 Massive crowd shots. I agreed to help out in the project.

For the sake of NDA, I'm not going to mention which VFX company that is, what film project it is, nor even give details on the job, I'll be vague about those, but rest assured, I'm gonna be talking about the necessary stuff in details. When the project is done, the movie is in the theaters (or out of the theaters), I might come back and revisit this log, updating it with proper name, illustration, screen grabs, etc. But don't get your hope up high, I'm lazy.

I also assumed that you are familiar with 3D packages and Massive enough to know what the heck I'm talking about. I am not going to explain to you the basic and humdrum of interface and tools. This is *not* a tutorial, it's a walk-with-me-through-production-fire log.

I did not start this log coincidentally with the time I started the production, so I will summarized what I have done so far in the following section. After that the log will be a day-to-day basis accounting of production happenstances.

The Story So Far

Let's start with the project requirements :

- Time frame for the project, 4 months give or take a few days
- Shots needed Massive agents, 18 shots
- Maximum number of agents in the shots, 250 agents
- Most of the shots are agent running from point A to point B

Technical requirements :

- Base 3D package : Maya
- renderer of choice : Mental Ray
- number of Massive license : 1 Prime
- Motion provided by keyframe animation from Maya

The Massive usage in this show is supposedly simple, and I approached it as such. I simplified everything possible, on the brain side, I planned to do only necessary agent avoidance using sound, and terrain adaptation through ground channel and ik adaptation.

I have a pretty good idea what my work entailed and the time frame is very possible to pull this off. This is considered with padded time allowing for the production hiccup (reading: fuck up) common to all VFX production. This is also the first Massive production for this facility so most of the staff involved are new in the way of Massive.

The first two weeks I was here, I was twiddling my thumbs waiting for the assets to come through the production pipeline to me. I have stated what I would like to get specifically and hope the producers and people in the front part of the pipeline miraculously make it happened. I also gave them guidance on how to do the right thing for Massive. Here is the list :

- Skeleton rigged in the Massive friendly way, all Z axis of the joints pointed forward, either X or Y axis of the joint pointed down towards its child joint.

- As small number of joints as possible.

- OBJ model of the agent with proper UV laid out, that way, I can use the texture used for hero character on Massive agent as well (tamed down the resolution, of course, no point using 4K texture map for Massive agent).

- Smooth binding of the model to Massive rig. I use my Maya to Massive weight transfer MEL script, written about 3 years ago to do the job, it still works well. (massiveWeightsWriter.mel, downloadable from Massive forum)

- Camera tracking and virtual set (especially the ground plane) of the shot. This available to me as a Maya file.

- Animation cycles for running and direction changing.

Issue # 1 : Rigging

I'd have to say that this is off in a good start. The rigger for this show who rigged both the hero character and the Massive agent is quite good. He has experienced rigging and providing connection between Maya and Massive in other shows at another facility before, so he's familiar with what is needed.

He has created a proper skeletal set up with all the Z axis pointing forward, all joint zeroed out at bind pose. He essentially got the rigging and animation exporting to Massive part worked out. Unfortunately his Massive rig is too simplified and the VFX supervisor demanded proper skin deformation on the Massive agent, which means volume preservation and great looking shoulder and hip deformation on this semi-low resolution skin.

The rigger then have to add more and more joints to help with the deformation and ended up with more than double the number of joints he intended for Massive agent at the beginning. Most of the extra joints were there simply to keep volume and allow for better skin deformation, and has little to do with real animation. To his credit, there is no other way around it, there is no muscle system in Massive so any muscle system or corrective joints he may have access to in Maya, do not translate to Massive. He will have to make do with basic skin/joint weighting.

To top that off, the agent used in this show sports both quadruped and biped stances and motions, creating even more challenge for the rigger to get the skin deformations right on both forms.

This revision process has been going back and forth for almost 6 weeks and that is a delay I have not anticipated. I was pressed for time at trailer shots delivery simply because of this delay alone.

Technically, his rig is excellent, the animator has puppet controls and can artistically manipulate the character. The rig's muscle system, IK system and all other voodoo are well hidden away and work properly. If anything, I'd say the rig is a tad overly complicated and tend to create (and had created) technical problems down the road. Don't get me wrong, I'm not a better rigger than he is, I am speaking this out of my experience as a rigger, but more so as a technical director who oversaw the whole pipeline. I am of the school of simplicity, so take my words with a grain of salt.

When the animation is done, it is baked to the Massive skeletal set up using constraints and key baked simulation in Maya, the standard procedure used by all the rig everywhere (character/camera) for animation export/import outside of the package.

The animation baking script is triggered by animator, one button push on Maya shelf, initiate the process of cleaning up the scene removing all but the Massive skeleton and its baked animation. This scene then saved out as Maya ASCII ready for me to import into Massive agent as a motion.

There was one hiccup in the animation export process where the elbow and knee joints got exported with three degree of freedom (in rotation) and it allowed for weird IK solution. The rigger turned around, tweaked his script and I got them in one degree of freedom as they are supposed to be, in no time.

Another problem is sub frame key baking, which I will elaborate in the animation section.

Anyway, I finally got my final Massive rig after 6 weeks and I considered the rigging problem solved... for now.

Issue # 2 : Animation

This issue is dealing with educating the animator how to animate for Massive correctly. It is, actually, quite straight forward. the root need translate and rotate keyframe, other joints down the hierarchy need rotations. Some interesting tidbits had came up while the animator were animating for Massive run cycles.

First, one of the veteran animator would like to put in translation keys for other joints as well, spine contraction is one of his main pet peeves. So I said he should try and I will see if it works out well in Massive or not. As it turned out, Massive can take all the translation keyframes fine, as long as they are consistence throughout all the motion imported. For example, if motion1 have keys for A rotate, B rotate and translate, it won't work with motion2 that has A rotate and B rotate only. Massive motion blending and transitioning won't work in this case.

The problem is solved by animation export script, the rigger make sure his script bakes all the same attribute set for all the animation. In this case, all the translation for all the joints are baked as well to ensure consistency.

Another interesting problem is the tangent of animation exported. When the keys are baked, Maya tangent between those frames turned spline and introduced wobbling in animation, in this case, it's very noticeable when the feet of the agent hit the ground, it's not sticking to the ground, but instead wobbling up and down due to the spline interpolation. I noticed this and have the rigger get rid of it. He uses two-prong approach, one is to turned baked animation curves linear and another is to bake the animation subframe (step of 0.2). This will ensure that most of the animator animations will come across perfectly.

The animators sometime like to animate between frames, because these run cycles for the agent are quite fast, it makes all the sense, and that support the sub keyframe baking solution even more.

The only catch for this is that we found a Maya bug which crash consistently when playblast in subframe steps.

Issue # 3 : Mental Ray

I was intended for this issue to be included in my catching up with current production, because during these past weeks, a big part of my time was spent dealing with Massive to Mental Ray integration. But accounting for this issue will just be too long for my one sit writing and I'll have to postpone it to the next log. Until then...peace out.

วันนี้อัพเดทรูปไปหลายอัลบั้มครับ ลองไปดูเอาละกันนะครับ เป็นรูปช่วงที่ผ่านมาครึ่งปีได้ครับ Photo Page

นี่เป็นบลอกจับฉ่ายครับ รวมหลายๆ อย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตช่วงนี้

อย่างแรกคืออนิเมชั่นเรื่อง นาค ของพี่บอย โกสิยพงษ์ และทีม BeBoydCG เรื่องนี้พี่บอยได้ชวนให้ผมไปเป็นที่ปรึกษาด้านระบบเมื่อปีกว่าที่แล้วครับ ผมได้เข้าไปช่วยดูทีมงานและระบบงานอยู่พักนึง แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ช่วยเหลือเต็มที่ ตอนนี้หนังออกฉาย ผมไม่คิดว่าทางทีมงานจะอุตส่าห์เอาชื่อผมลงในเครดิตให้ มาทราบทีหลังก็ดีใจระคนรู้สึกผิดนิดๆ ที่ไม่ได้ช่วยงานให้เต็มที่ครับ แต่ปัจจัยหลายอย่างทำให้สิ่งที่ผมแนะนำไปทางทีมงานไม่สามารถลงมือทำได้จริงจังเต็มที่ ทำให้ขยับขยายจากที่เป็นอยู่ลำบาก แต่ในที่สุดทีมงานก็สามารถผลิตงานสวยๆ ดีๆ ออกมาให้ทุกคนชมได้ครับ ขอแสดงความนับถือจากใจจริง และดีใจที่ได้เป็นส่วนร่วม(เล็กๆ)ในโปรเจ็กนี้ครับ

สองคือตอนนี้ผมเขียนบลอกอยู่ในห้องที่โรงแรมในเกาหลี เป็นการมาเกาหลีรอบสองครับ ครั้งนี้มาทำการฝึกสอนการใช้โปรแกรม Massive ให้กับทางบริษัท visual effects ในเกาหลีคือ Mix VFX ครับ มาอย่างกระทันหันมาก บอกล่วงหน้าวันนึง ซื้อตั๋วเครื่องบินแล้วบินมาเลย มีกำหนดการอยู่ที่นี่สองอาทิตย์ก่อนบินกลับไปต้นเดือนพฤษภาคม

อยู่ที่นี่ก็ดีครับ ไม่มีอะไรทำดี นอกจากสอนในตอนกลางวันแล้วไม่ได้ไปไหนเลยเพราะโรงแรมที่ทางลูกค้าจัดให้นี่อยู่กลางย่านเชียงกงของกรุงโซล ล้อมรอบผมมีแต่ร้านขายล้อแม็กกับยางรถยนต์ ยังหาร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ ไม่เจอเลยหลังจากเดินสำรวจมารอบโรงแรมบล็อกนึงแล้ว ที่ว่าไม่มีอะไรทำดีนี่คือทำให้มีเวลาอยู่กับตัวเองเยอะ วันๆ หลังการสอนก็กลับมาออกกำลังกาย ดูทีวีละครเกาหลี แล้วก็ browse web ไปจนง่วงหลับ เป็นชีวิตอนามัยมีระบบระเบียบดีครับ สองอย่างในเกาหลีที่ทำให้ผมอิจฉาคือ หนึ่ง ทีวีเค้ามีช่อง HD แล้วหลายช่อง ละครซีรี่ส์เค้าก็เป็น HD แล้ว เห็นหน้าตาดาราชัดดีครับ เมื่อไหร่เมืองไทยเราจะมีสักทีหนอ อย่างที่สอง อินเตอร์เน็ตของเค้าเร็วเอามากๆ ผมดาวน์โหลด trailer หนังมาดูจากเว็ปไซท์ของ Apple เรื่อง Glass (เกี่ยวกับนักประพันธ์เพลงระดับโลก Philip Glass) ที่ความละเอียดสูงสุด 1080P ไฟล์ขนาด 213 เม็กกะไบท์ ใช้เวลาดาวน์โหลด 45 วินาทีครับ ขอย้ำว่า "วินาที" นะครับ เน็ทที่บ้านผมที่เมืองไทยคงเป็น "นาที"ครับ (High speed ADSL 1024/512 ของ True) อิจฉาจริงๆ ครับ

ท้ายสุด วันนี้ระหว่างที่ sit-up ออกกำลังกายอยู่ แวบไปนึกถึงเรื่องที่คุณพ่อเคยเล่าให้ฟังเกี่ยวกับบทสัมภาษณ์ Paul Newman ดาราสุดหล่อรุ่นเก่า ในเนื้อหานั้นมีตอนนึงที่เค้าถาม Paul Newman ว่า "ทำอย่างไรถึงรักษารูปร่างได้ดีขนาดนี้" ตอนช่วงนั้น Paul อายุประมาณสามสิบต้น Paul บอกว่าเค้า sit-up วันละหนึ่งร้อยครั้ง กล้ามเนื้อหน้าท้องถึงได้คงรูปสวยอย่างนั้น (ไปดูหนังเรื่อง 'The Prize' (1963) ได้ว่าหุ่นดีแค่ไหน)

เรื่องที่คุณพ่อเล่าจบเพียงแค่นั้นครับ ท่านเล่าให้ฟังตอนที่ดูหนัง The Prize ด้วยกันสมัยผมเด็กๆ สัก 16-17 นั่นแหละครับ แต่วันนี้ผมมาคิดต่อ เพราะว่า Paul Newman ตอนนี้อายุมากแล้ว หุ่นก็ไม่ได้ดีเหมือนก่อนแล้ว ผมอยากถามเค้าจังเลยว่า คุณ Paul ครับ ในตอนช่วงไหนของชีวิตที่คุณตัดสินใจว่า "วันนี้ชั้นจะไม่ sit-up 100 ครั้งอีกแล้วพอสักที" แล้วเป็นเพราะสาเหตุทางกายภาพ หรือเพียงเหนื่อยหน่ายกับการต้องดูแลรูปร่างตัวเองครับ? ผมอยากถามเค้าจังเลย

อ้ออีกเรื่องที่น่าสนใจสำหรับคอหนัง สำหรับคนที่เคยดูหนัง The Color of Money (1986) ที่แสดงโดย Paul Newman กับ Tom Cruise นั้น ทราบมั้ยครับว่าหนังเรื่องนี้เสมือนเป็นภาคต่อของหนัง The Hustler ที่ Paul Newman แสดงนำในปี 1961 ครับผม

เมื่อปลายปีที่ผ่านมานี้ชายหนุ่มสองคนที่ผมรู้จักกลายเป็นพ่อคนไปแล้ว คนหนึ่งคือคุณดนพซึ่งผมรู้จักจากวงการคอมพิวเตอร์กราฟฟิกที่เมืองไทยนี่ล่ะ และกำลังจะได้ร่วมงานกันเปิดโรงเรียนสอนคอมพิวเตอร์กราฟฟิกเร็วๆนี้ครับ คุณดนพเป็นคนที่ผมมีความรู้สึกว่าคล้ายตัวผมมากไม่ว่าจะอุปนิสัย ความชอบ และความคิดอ่าน ทำให้ผมรู้สึกสนิทสนมอย่างรวดเร็ว คุณดนพกับคุณแป้งได้ลูกสาวเมื่อวันที่ 18 ธันวาคมที่ผ่านมา น้องโดโรธี น่ารักมากครับ

อีกหนุ่มนึงคือนายโป้ง รุ่นน้องของผมที่ทำงานอยู่ที่ Luma Pictures โป้งเริ่มมาฝึกงานด้วยกันตั้งแต่มีเพียงแค่ผมและพายัมสองคน เรียกว่าเป็นรุ่นน้องที่น่ารักและรู้จักกันมานาน นิสัยของโป้งเป็นคนพูดจาตรงๆ ซื่อๆ มีอารมณ์ขัน และยังให้ความรู้สึกว่าเค้ายังเด็กอยู่เสมอ แต่เผลอแป๊บเดียวนี่โป้งแต่งงานและกลายเป็นคุณพ่อไปเรียบร้อยแล้ว เรียกว่าแซงหน้ารุ่นพี่อย่างผมไปแล้วในด้านการดำเนินชีวิต โป้งกับน้องเอได้ลูกชายคือน้องไอเมื่อวันที่ 26 ธันวาคมที่ผ่านมาครับ

ผมปะรูปหลานสองคนให้ดูครับนี่คือน้องโดโรธี



และนี่คือน้องไอ



จริงๆผมรักเด็กนะครับ (แม้จะไม่ถึงขั้นความรักเด็กของนางงามประกวดทั้งหลาย) และคิดว่าถ้ามีลูกคงจะรักสุดใจขาดดิ้นเลยทีเดียว ตัวผมเองพอจะจินตนาการได้ว่าความรู้สึกของความเป็นพ่อคนจะรู้สึกอย่างไรครับ แต่ผมเองไม่อยากมีลูกเพราะยังคิดว่าตัวเองมีความรับผิดชอบไม่พอ ยังเห็นแก่ตัว คือเห็นแก่ความสะดวกสบายของตัวอยู่ ยิ่งภายหลังเลิกร้างกับภรรยาไปทำให้คิดว่าโชคดีที่ไม่ได้มีลูกด้วยกัน ไม่เช่นนั้นคงจะทำให้เกิดปัญหาอีกมากมาย พอเห็นเพื่อนๆ น้องๆ มีลูกกัน ผมยินดีด้วยครับ

อ้อ สวัสดีปีใหม่นะครับทุกคน

Disclaimer : This blog entry is an expression of my own opinion. It does not represent view, policy nor roadmap of Massive Software in any way, shape or form. I also believed that whoever going to follow in my footsteps should have good commonsense and some idea/bearing of his/her own (in short, you know what the heck you are doing). I am not responsible for your Macbook Pro malfunction, lost of operating system and/or data. Please READ THE WHOLE THING before trying anything with your system.

Apple machines grew on me. I personally moved to Powerbook G4 12" along the way which lasted the amazing 3 years from my VFX house to my early time at Massive.

I moved from that to Macbook Pro 17" with ATI X1600 M display card. To my dismay, no matter how hard I tried, Massive did not work well with that machine. Here are the problems:

1) I tried VM solutions, Parallel and VMWare Fusion. Both sucked major toes on 3D acceleration support.

2) I then went Bootcamp route, installing Fedora Core 6 which supported Apple's hardware. Again, disappointment due to the useless ATI Linux driver. Additionally, running Massive on Fedora Core 6 with library incompatibility made it crash prone.

3) I even tried having Massive programmer compiled Massive on OS X using X11 sub system, horrible as well. X11 on OS X is no good with OpenGL. The only way to have anything decent on OS X is to rewrite Massive with Cocoa, its native library.

Finally, Apple came out with Macbook Pro with NVIDIA 8600GT Mobile display card and I have been eyeing it for sometime now. The only reason I was not taking a plunge was Leopard. I was waiting for Leopard to come out so when I get the new machine, I don't need to upgrade the OS.

A few weeks ago Leopard came out and I rushed to Apple store to get my new Macbook Pro 17" with high-resolution display (1920 x 1200). I hope that with the new hardware I will be able to finally run Massive on it. Here are the steps I took to set things up and get Massive running on my Macbook Pro.

1) After first boot of my new Macbook Pro, I connected a firewire 800 cable between my old machine and new machine, start up 'Migration Assistant' utility on my new machine, boot my old machine in firewire disk mode (by holding down 'T' key when the machine comes up). I followed the direction of Migration Assistant and managed to get all my old settings and data across in a few simple clicks. That's one beauty of the OS X and Mac, simplicity.

2) I then plugged in external USB drive, start up Time Machine for the first time and backing up the whole internal hard disk. I strongly recommend this step since we are going to adjust the partition table of the hard disk, a lot of things can go wrong and render total data loss. Alternatively you can use 'Disk Utility' to archive the whole disk image, or use its restore function to create a duplication of your OS X boot drive on an external drive.

3) Download Fedora 8 DVD image. I got the X86_64, the 64 bit flavor myself. Burn and verify the DVD make sure it is good. I use Disk Utility to do the job but you can go fancy with your Toast or Disco.

4)With all the precautions done, start up Boot Camp Assistant. Follow the steps and repartition the boot hard disk. I did give the second partition a size of 15GB.

5) Boot Camp will prompt you to insert Windows installation CD. Put in your Fedora 8 DVD and click start installation. Your Macbook Pro will reboot and start the Fedora 8 installation process

6) I've got a hiccup here. The first try of Fedora 8 installation run hung. I hard resetted (hold down power button for seconds) and try again. On the second try things went smoothly.

7) When I reached the drive partitioning of Fedora 8, I got my second hiccup. Fedora 8 just won't recognize the free space left in the drive. Somehow Boot Camp created this 128MB VFAT partition which got in the way and have to be removed. I then manually created partitions by copying from the default automatic setting of the Fedora 8 recommend partitioning scheme.

8) Of note here, some people recommend using rEFIt for booting and OS selection. I just go along with the old Boot Camp booter and GRUB for Linux. GRUB could be considered as an excess here, but I found it handy later when upgrading kernel, which allowed me the flexibility of selecting different kernel to boot. Experiment with rEFIt if you will.

9) After the installation of Fedora 8 is done, you should have your Fedora 8 bootable as 'Windows' partition when you hold down the 'option' key when starting up your Macbook Pro. Fedora 8 started up with the correct display resolution for me (1920 x 1200) but it was using basic 'nv' display driver for X. Of course, I proceeded to download NVIDIA Linux driver from NVIDIA site, the specific driver was Version: 100.14.19, Operating System: Linux x64 (AMD64/EM64T), Release Date: September 18, 2007.

10) Well, if you need a bit of pointer on how to install NVIDIA driver, here it is. Log in as root to your machine. Fire up terminal and go to runlevel 4 for non-gui system by typing the command 'telinit 4' in the terminal. Then go run your downloaded NVIDIA driver by issuing the command 'sh NVIDIA-Linux-x86_64-100.14.19-pkg2.run'. When asked whether you would like to compile the driver for your kernel, Okayed it. After the installation finished, reboot and you should see NVIDIA logo flashing at boot time when you are getting in X/gdm, confirming a success.

11) Install Massive per usual. I uses FC4_64 version of Massive and mhost which installed without a hitch.Checking with 'ldd massive' confirmed a perfect library compatibility between FC4_64 build of Massive and Fedora 8. When I started Massive, I was stuck with an odd fonts issue but that got resolved rather quickly by the Development team. I suggest you wait until this new fix made it into Massive builds before trying this for yourself.

NOTE: Fedora 8 by default will not recognize your Airport wi-fi card. I use ethernet to get Internet access and get OS update. Sound also did not work. Both, could probably be fixed but I am in no mood to do my Linux witch hunt at this point.

That's it! I now have a dual boot Macbook Pro with Leopard and Fedora 8 where I can run Massive very well. Last but not least, let me point out common mistake of Massive installation. After almost 2 years of overlooking support here are what I've gathered, kid gloves off :

- First and foremost, RTFM. A *lot* of people don't. The answer usually is there right in front of their eyes.

- Did not install proper NVIDIA driver downloaded from NVIDIA website.

- Use ATI display cards (unsupported at this point, and foreseeable future, until they do something about their sad state of Linux driver)

- Did not set proper environment variables, at least MSERVER needed to be set properly to get the license.

- Cannot reach their license server due to lack of network name translation machanism (DNS, host files)

- Run Massive on unsupported OS and don't even check for library compatibility

- The mhost ID has changed, and don't even know because did not keep the record of old mhost ID (duh!)

- Did I mention RTFM?

Of course, I do understand that expecting everyone to understand system administration is impossible, but if you are a TD worth your salt, pick up a book or two on it. Sometime you are your best chance of fixing things, your system administrator is not going to be there with you all the time, you know? (except in the case you married to one). Have fun running Massive on your MBP. Cheers!

วันนี้ไปออกงานแถลงข่าวงาน TAM (Thailand Animation and Multimedia) มาครับ ไปกับสตีเฟ่นและน้องแอมผู้ช่วยของสตีเฟ่น งานนี้สตีเฟ่นและพี่จั๊กแห่ง The Monk Studio ขึ้นเวทีเป็นคนชูโรงล่ะ ผมเองอยู่ให้นักข่าวสัมภาษณ์ด้านล่าง ไปงานนี้เจอสาวๆสวยๆหลายคน ไม่ว่าจะเป็นน้องพริตตี้หน้างาน น้องเบคกี้เอ็มซี แล้วยังสาวสวยนิรนามอีกคนซึ่งมากับผู้หลักผู้ใหญ่ท่านนึง ดูแล้วก็เจริญตาดี แต่กลายเป็นว่าเดี๋ยวนี้ผมแก่ไปรึเปล่าไม่รู้ เห็นคนน่ารักแทนที่จะคิดจีบ ในหัวนี่จินตนาการไปได้จนจบเรื่องราวของความสัมพันธ์ เห็นแล้วว่าไม่มีอะไรใหม่ พาลจบเองเออเองดื้อๆซะอย่างนั้น ทั้งๆที่ยังไม่ได้ลงมือจีบเลย คือมองเห็นปัญหา มองเห็นอายุขัยและความเป็นไปของความสัมพันธ์ได้หมด ทะลุปรุโปร่งเลยทีเดียว แต่ก็ไม่ได้ทำให้เลิกมองล่ะนะครับ ยังชอบดูคนสวยๆอยู่ครับ วันนี้มีมุขสัมภาษณ์อันหนึ่งที่สตีเฟ่นชอบใจมาก คือทางเอ็มซีเธอถามสตีเฟ่นว่ายังโสดอยู่รึเปล่า สตีเฟ่นรีบตอบเลยว่าโสดครับ เป็นการให้การด้วยความเต็มใจครับ ฮ่าๆๆ เอารูปบางส่วนไปดูนะครับ ไว้ผมอัพรูปทั้งงานให้วันหน้าอีกทีนึง

จากซ้ายไปขวาบนเวที น้องเบคกี้(MC) สตีเฟ่น พี่จั๊ก และ ดร.จูน

นี่ผมถูกสัมภาษณ์ที่ส่วนของ Conference ครับ ทางขวามือสุดคือผู้กำกับหนัง มนุษย์เหล็กไหลครับ นิสัยน่ารักมากครับ คุณ บัณฑิต ทองดี

น้องหมู Mascot ของงาน TAM ปีนี้ ผมหมายถึงทางขวามือนะครับ ไม่ใช่น้องหมูทางซ้ายมือ

น้องพริตตี้สองคนนี่น่ารักดีครับ ชอบที่เค้าตัวสูงดีจัง (แม้เค้าจะใช้ส้นสูงช่วยอีกเกือบสิบเซ็นต์ก็เถอะ)

ผมเพิ่งดูหนังเรื่อง Away From Her จบน้ำตายังไม่ทันเหือดแห้งก็มาเขียนบลอกนี้ล่ะครับ เป็นหนังที่ดูแล้วจับใจจริงๆ เรื่องราวของความรักที่แท้จริง ที่พิสูจน์ผ่านกาลเวลา ต้องบอกไว้ก่อนว่านี่ไม่ใช่เรื่องรักหวานแหววของหนุ่มสาว แต่เป็นความรักของคนที่อยู่กันจนแก่เฒ่า ทุกเรื่องราวทุกฉากทุกตอนในหนังเรื่องนี้ช่างประทับใจจริงๆครับ ขอแนะนำให้ไปหามาดูกันนะครับ ผมชอบฉากนึงมาก

พระเอกเค้าไปเยี่ยมนางเอกที่สถานพักและบำบัดผู้ป่วยอัลไซเมอร์(ความจำเสี่อม) นั่งมองนางเอกซึ่งเป็นอัลไซเมอร์อยู่ห่างๆ ให้เธอได้ใช้เวลาอยู่กับคนรักใหม่ของเธอ
เด็กสาวคนนึงมานั่งลงใกล้ๆแล้วถามว่า "ไม่มีคนมาเยี่ยมปู่เหรอ?"
พระเอกเค้าตอบว่า "ชั้นไม่ได้อยู่ที่นี่"
"แล้วมาเยี่ยมใครล่ะ?" เด็กสาวถามต่อ
"คนนั้นน่ะที่สวยๆ" พูดพลางชี้ให้ดูนางเอก
"ดีนะ ท่าทางเธอมีความสุขอยู่กับสามีเธอดี" เด็กสาวพูดหมายถึงคนรักใหม่ของนางเอกที่นั่งอยู่ด้วยใกล้ๆ
"ฟังดูอาจจะตลกนะ" พระเอกอธิบาย "แต่ชั้นนี่ล่ะสามีของเธอ คนนั้นน่ะไม่ใช่"
"แล้วทำไมคุณมานั่งอยู่นี่ล่ะไม่ไปอยู่กับเค้า" เด็กสาวซัก
"ชั้นต้องการให้เธอมีความสุขและเป็นตัวของตัวเอง" พระเอกตอบ "ฟังดูแล้วน่าสมเพชนะตัวชั้นนี่" เค้าพูดเศร้าๆ
"ไม่เลยค่ะ หนูได้แต่หวังว่าหนูจะโชคดีอย่างภรรยาของคุณปู่นะคะ" ("I should be so lucky") เด็กสาวยิ้มแล้วเอื้อมมือมาบีบแขนพระเอกให้กำลังใจ

โอ้ บทพูดน่ารักมาก ดูแล้วน้ำตาทะเล็ดครับ เอ้า ไม่สปอยล์เรื่องมากกว่านี้ล่ะครับ ไปหาดูกันเถอะนะ ไม่เคยดูหนังรักคนแก่แล้วประทับใจเท่าเรื่องนี้มานานแล้ว ตั้งแต่ The Bridges of Madison County โน่นครับ

เมื่อเร็วๆนี้ผมได้กลับมาติดต่อพูดคุยกับน้องสาวที่แสนน่ารักคนหนึ่งอีกครั้ง หลังจากไม่ได้คุยกันมานับปี ผมรู้จักกับน้องจุีกตั้งแต่สมัยที่ผมไปอยู่อเมริกาใหม่ๆ ตอนนั้นน้องเค้าอยู่ที่ฟีนิกซ์ อริโซน่า แต่เดี๋ยวนี้น้องเค้าย้ายตามสามีมาอยู่ที่ดีซีแล้วครับ ที่ห่างหายไม่ได้คุยกันนานไม่ใช่อะไรหรอกนะครับ แต่เพราะต่างคนต่างไปมีครอบครัวและวุ่นวายกับการก่อร่างสร้างตัว ผมเองช่วงที่อยู่ในชีวิตแต่งงานและทำงานอยู่ที่แอลเอนั้นแทบไม่ได้ติดต่อผู้คนเลย เรียกว่าเพื่อนที่มีอยู่ก็แค่ที่มีโอกาสเจอกันในที่ทำงานเท่านั้นเอง ตอนนี้ผมกลับมาอยู่คนเดียวแล้วเลยมีเวลามากจนมานั่งเขียนบลอกได้(เป็นวรรคเป็นเวร)อย่างนี้ มีเวลาพบเพื่อนฝูงได้เยอะขึ้น แถมการงานก็ไม่ได้หนักเท่าสมัยทำโปรดักชั่นเลยยิ่งสบายใหญ่เลย

เอ้า ออกนอกเรื่องไปหน่อย กลับมาที่น้องจุ๊ก น้องจุ๊กเป็นน้องสาวที่น่ารักในหลายกรณี กรณีที่หนึ่งคือน้องเป็นคนมีน้ำใจและจริงใจในการคอยช่วยเหลือเพื่อนฝูงเสมอๆ เธอมีสังคมออนไลน์ที่ติดต่ออยู่แน่นแฟ้น(และผมก็เป็นส่วนเล็กๆส่วนนึงในนั้นด้วย) เธอเป็นที่รักของเพื่อนทุกคน คอยช่วยเหลือในสิ่งที่เธอทำได้อย่างเต็มที่ เช่นช่วยเหลือเพื่อนๆจัดการเกี่ยวกับเว็ปไซท์และบลอกต่างๆ

กรณีที่สองคือเธอเป็นคนน่ารักโดยนิสัยส่วนตัวด้วย เป็นคนมีวาทะศิลป์ดี พูดจาน่ารัก มีอารมณ์ขันและเล่าเรื่องราวได้สนุกสนาน ซึ่งสะท้อนมาถึงเวลาที่เท็กซ์แชทกันบนเอ็มอีกต่างหาก คุยกับน้องจุ๊กนั้นสนุกมากครับ

ในกรณีที่สามคือเธอเป็นคนมีวิจารณญาณที่ดี เป็นที่ปรึกษาปัญหาชีวิตของเพื่อนๆ ผมเองก็เป็นคนนึงที่ชอบฟังความคิดเห็นของน้องจุ๊กมาก เพราะเธอเป็นกลางและมองอะไรได้ถ่องแท้ดีจริงๆ อีกทั้งเป็นผู้รับฟังที่ดี เพราะในบางครั้ง คนเราก็เพียงต้องการใครสักคนที่รับฟังเราอย่างเต็มใจ เข้าใจ และไม่เอาสิ่งที่เราพูดย้อนกลับมาตัดสินเรา น้องจุ๊กเป็น psychotherapist ที่แสนดีและฟรีของผมคนนึงล่ะ

ผมเองไม่เคยเจอน้องจุ๊กตัวเป็นๆสักทีครับ แม้รู้จักกันมาหลายปีแล้ว มีอันที่(น้องจุ๊ก)ต้องแคล้วคลาด(ภยันอันตราย)จากการเจอหน้ากันทุกทีไปสิน่า เมื่อเร็วๆนี้น้องเค้าเพิ่งกลับมาเยี่ยมครอบครัวที่เมืองไทย แต่ไม่ได้ติดต่อผมมาเพราะคิดว่าผมยังอยู่ที่แอลเอ อย่างนี้เป็นต้นครับ แต่เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน น้องจุ๊กนึกครึ้มอกครึ้มใจไปเช็กเว็ปไซท์ของผมเข้าเลยติดต่อเข้ามาคุยกันอีก ผมดีใจมากๆครับ

เอ้า แล้วน้องจุ๊กเกี่ยวข้องอย่างไรกับทีวีซีรี่ส์เหรอครับ? เกี่ยวสิครับ เกี่ยวอย่างมากมายมโหฬารมหาศาลทีเดียวครับ เพราะน้องจุ๊กเป็นคนแนะนำซีรี่ส์ที่น่าสนใจให้ผมดูครับ ผมเองแม้ตอนที่อยู่อเมริกาแล้วเป็นคนไม่ได้ติดตามซีรี่ส์หรือทีวีอย่างจริงจัง ส่วนใหญ่จะไปเช่าดีวีดีดูหลังจากจบซีซั่นแล้วครับ แต่น้องจุ๊กนี่ตามดูเรื่อยๆครับ บอกได้หมดอันไหนดีไม่ดีอย่างไร แถมรสนิยมในการเสพความบันเทิงของเราพี่น้องนั้นใกล้เคียงกันทำให้ซีรี่ส์ที่น้องจุ๊กชอบนั้นผมมักจะชอบด้วยล่ะครับ โอเคครับ ท้าวความมาเยอะละ มาดูกันเลยว่าซีรี่ส์ที่น้องเค้าแนะนำมาช่วงนี้มีอะไรบ้างที่ผมตามดูอยู่ครับ

Spoiler Warning

มีเล่าเรื่องย่อบ้างนิดหน่อยนะครับ ถ้าไม่อยากเสียอรรถรสในการชมก็ดูเฉพาะชื่อเรื่องแล้วไปหาดูกันเอาเองละกัน

Pushing Daisies

แนวรักและตลก Romantic Comedy
คุณจะชอบถ้าคุณชอบ Amelie, Mumford, Stranger Than Fiction

เป็นเรื่องราวของชายหนุ่มผู้มีพรสวรรค์หรือจะเรียกว่าความสามารถพิเศษน่าจะถูกกว่า คือถ้าสัมผัสคนตายครั้งแรก คนตายนั้นจะฟื้น แตะครั้งที่สองคนตายนั้นจะตายไปตลอดกาล เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อพระเอกของเราพบว่าสุดที่รักสุดหัวใจในวัยเด็ก (The love of his life) นั่นเสียชีวิต จึงรีบไปช่วยเธอด้วยการสัมผัส และแน่นอนทั้งคู่ต่างจำกันได้และตกหลุมรักกันอีกครั้งในทันที ปัญหาคือเค้าไม่สามารถสัมผัสเธอเป็นครั้งที่สองได้ มิฉะนั้นยอดดวงใจของเค้าจะจากไปตลอดกาล เรื่องวุ่นๆต่างๆก็ตามมาครับ เรื่องนี้ตัวละครนำทั้งฝ่ายชายหญิงน่ารักมากๆ มีสเน่ห์และเข้ากันได้ดี (อืมม ภาษาอังกฤษเค้าเรียกว่ามี chemistry น่ะครับ ภาษาไทยจะแปลไงดีล่ะ ได้แค่นี้ล่ะนะ "เข้ากันได้ดี") ผมชอบเพราะว่าเป็นแนว optimistic นะครับ ดูแล้วอารมณ์ดีเหมือนดูเรื่อง Amelie โทนการดำเนินเรื่องก็คล้ายๆกันครับ แนะนำอย่างรุนแรงครับผม

Tell Me You Love Me

แนวชีวิตและความสัมพันธ์ Drama
คุณจะชอบถ้าคุณชอบ Closer, Clean, พลอย

เรื่องนี้เป็นความสัมพันธ์ของคนสามคู่ที่มีปัญหาต่างกันไป และอยู่คนละช่วงของความสัมพันธ์ คือคู่นึงเป็นช่วงก่อนแต่งงานแต่อยู่ด้วยกัน อีกคู่นึงแต่งงานแล้วพยายามมีลูก และ คู่นึงมีลูกสองแต่มีปัญหาเรื่องบนเตียงคือไม่ได้นอนด้วยกันมาปีนึงแล้ว ต้องบอกไว้ก่อนเลยว่าเรื่องนี้เป็นซีรี่ส์ของผู้ใหญ่ ทั้งในเนื้อหาของความสัมพันธ์ คนที่ไม่เคยมีใช้ชีวิตคู่มาก่อนดูแล้วจะไม่ค่อยเข้าใจ ไม่เก็ทว่างั้นเถอะ และเรื่องนี้ยังมีฉากวาบหวามเยอะแยะครับ แต่ดูแล้วไม่ได้ส่อให้เกิดอารมณ์ แต่เป็นการสื่อถึงธรรมชาติของชีวิตคู่ ตรงนี้ทำให้ซีรี่ส์นี้เป็นที่วิพากย์วิจารณ์และถกเถียงกันมาก แม้แต่ในมุมมองของฝรั่งเอง
สำหรับผม ผมดูด้วยความพึงใจครับ เพราะว่าปัญหาและการกระทบกระทั่งของชีวิตคู่ในเรื่องนี้สมจริงดีมาก เป็นสิ่งที่ผมประสบทั้งกับตัวเอง และฟังจากเพื่อนฝูงที่แต่งงานแล้ว แสดงถึงความทุกข์(และสุขบ้าง)ของชีวิตคู่ได้ดีมาก ผมเองเป็นคนชอบเรื่องราวของความสัมพันธ์ของคนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทำให้ซีรี่ส์นี้ดูแล้วโดนใจครับ แนะนำสำหรับคุณที่เป็นผู้ใหญ่นะครับ

The Big Bang Theory

แนวตลกปัญญาชนที่ไร้ความสามารถทางสังคม Nerdy Comedy

เรื่องนี้เป็นตลกซิทคอมนะครับในแนวของ Dharmar and Greg, Will and Grace พวกนั้น ซีรี่ส์นี้มาแหวกแนวตรงที่จับจุดของพวกเนิร์ดที่แสนฉลาดทางวิชาการแต่ด้อยความสามารถทางสังคมมาเป็นจุดเดินเรื่อง ภาพรวมคือมืนักฟิสิกส์สุดยอดอัจฉริยะสองคนมาอยู่ห้องใกล้กับสาวสวย เรื่องวุ่นๆจึงเกิดขึ้นครับ ผมชอบเรื่องนี้ตรงที่เอามุขของพวกเนิร์ดมาพูดได้สนุกสนานมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องพูดภาษาแปลกๆ บุคลิกแปลกๆ เล่นเกมส์ออนไลน์ หรือแม้แต่การเอาเหตุผลมาตัดสินสิ่งที่ควรตัดสินด้วยอารมณ์ ตัวผมเองอยู่ในวงการคอมพิวเตอร์กราฟฟิกมา จะเรียกว่าเป็นเนิร์ดคนนึงคงจะได้ และเห็นพวกที่เป็นเนิร์ดระดับนี้มาบ้าง เลยดูได้สนุกสนานสะใจดีมากครับผม แนะนำสำหรับอัจฉริยะทั้งหลายนะครับ เอาเป็นกระจกส่องย้อนดูตัวเองแล้วจะได้ขำตัวเองได้บ้าง


เอาล่ะครับ คิดว่าเท่านี้คงพอทำให้เสียเวลาไปดูได้หลายชั่วโมงอยู่ ต้องขอขอบคุณน้องจุ๊กล่ะครับ ความดีทั้งหมดยกให้น้องสาวคนนี้เลย

วันนี้เอวานัดผมออกไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันครับ ทานกันที่ซาวอย พาราก้อน เป็นร้านทาปาสแบบฟิวชั่น ผสมไทย อิตาเลี่ยน ฝรั่งเศส อร่อยดีครับ ทานกันเสร็จนั่งคุยกันต่อที่ร้านกาแฟข้างบนจนเกือบสามโมงแล้วย้ายวิกมาที่คอนโดของผม เอวาเอาเครื่องโน้ตบุ๊คของเธอมาให้ผมช่วยดูซ่อมให้ ไม่มีอะไรมาก วินโดว์เสีย(อันเป็นปกติของวินโดว์ ใช้ไปสักพักก็ต้องลงใหม่เป็นธรรมดา) ระหว่างที่อินสตอลเรานั่งฟังเพลงไปคุยไปเรื่องชีวิตของเธอและของผม ความสัมพันธ์ของเรากับผู้คนรอบข้าง สบายๆเพลินๆดีครับ

สักหกโมงครึ่งเราออกมาหาอะไรทานกัน ตกลงกันไปซอยทองหล่อครับ ร้าน Chijuya ที่ Fifty-fifth Plaza เป็นอาหารมังสวิรัติญี่ปุ่น (เอวาทานมังสวิรัติครับ) อาหารอร่อยดี แปลกๆหน่อยล่ะนะครับเพราะว่าหาอาหารญี่ปุ่นที่เป็นมังสวิรัติไม่ค่อยมี รสชาติเลยไม่คุ้นลิ้นนัก ทานเสร็จเอวาเสนอว่าอยากไปฟังเพลงแจ๊ซแสดงสดที่เชอราตั้นแกรนด์สุขุมวิท ผมก็โอเค ไปถึงปรากฏว่าวันนี้มีคอนเสิร์ตพิเศษของ ลีรอย โจนส์ นักทรัมเป็ตแจ๊ซจากนิวออร์ลีน อเมริกาครับ

แบนด์เริ่มที่สี่คน คือเปียโน เบส ดรัม ทรัมเป็ต เท่านี้ก็แจ๋วแล้ว ลีรอยทั้งเป่าทรัมเป็ตทั้งร้องเพลง แต่ดึกไปสักพักมีเพื่อนของลีรอยที่เป็นนักทรอมโบนมาร่วมด้วยฝีมือดีมากแถมวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ (แบนด์เล่น Happy Birthday ให้ น่ารักเชียว) อีกสักพักเพื่อนอีกคนที่เป่าคลาริเน็ตจากฝรั่งเศสมาแจมด้วย กลายเป็นแบนด์หกคน แจมกันสนุกมากๆ ผมกับเอวาเดินไปเรียกแท็กซี่ก่อนแยกย้ายกันกลับบ้าน ยังคุยกันตื่นเต้นไม่หาย ผมเองไม่ใช่คนเก่งกล้าสามารถในเรื่องดนตรี ไม่ได้เล่นอะไรเก่งสักอย่าง แต่เห็นทักษะของแต่ละนักดนตรีที่แสดงบนเวทีแล้วได้แต่ทึ่งครับ แม้แต่คนรู้งูๆปลาๆอย่างผมยังดูออกเลยว่าเก่งมากๆ นอกจากเก่งแล้วยังแจมกันมันส์อีกต่างหาก คือคนดูก็สนุก คนเล่นก็ดูจะชอบใจที่ได้เล่นด้วยกันอย่างมาก สรุปว่าเป็นวันและคืนที่ดีจริงๆครับวันนี้ ถ้ามีโอกาสผมแนะนำเลยว่าให้ไปหาแจ๊ซแสดงสดดูกันนะครับ เป็นสิ่งที่ผมไม่คิดมาก่อนว่าตัวเองจะชอบ แต่พอได้ดูเข้าแล้วต้องคิดเลยว่าทำไมไม่มาเสียแต่ตั้งนานแล้วครับ

ในบลอกและอัลบั้มรูปถ่ายของผมจะมีเรื่องราวและรูปของน้องกิ๊บอยู่เสมอๆ คงไม่ผิดถ้าจะพูดว่าน้องกิ๊บกลายมาเป็นผู้หญิงคนสำคัญคนหนึ่งในชีวิตของผมช่วงสองปีที่ผ่านมา ผมพูดได้เต็มปากเต็มคำอย่างไม่เคอะเขินเลยว่าผมรักน้องกิ๊บมาก เพราะความรักที่ผมมีต่อน้องสาวคนนี้เป็นอย่างน้องสาวจริงๆ ทั้งเอ็นดู ห่วงใย ภาคภูมิใจ และหวงแหน พวกเราสองคนสนิทสนมกันมากจากการที่ทำงานด้วยกันมานาน และได้ไปเที่ยวด้วยกันในหลายๆทริป บริษัทของเราเล็กๆ มีกันอยู่ไม่กี่คนทำให้ทุกคนสนิทสนมกันจนถึงขั้นที่ว่าเรามีวัฒนธรรมกลุ่มที่ชัดเจนมีเอกลักษณ์อย่างมาก มีเรื่องขำที่เข้าใจกันเฉพาะในกลุ่ม และมีมุข(ควาย)ที่เล่นกันเองเฉพาะกลุ่ม ถ้ามองในด้านปัจเจกบุคคล ผมสนิทกับน้องกิ๊บมากที่สุดในกลุ่มด้วยหลายๆสาเหตุ

ถ้าจะให้สรุปในเนื้อเรื่องและเวลาที่จำกัดนี้ว่าน้องกิ๊บมีลักษณะอย่างไร ผมคงต้องบอกเป็นจุดๆไปล่ะนะครับ เริ่มกันเลยดีกว่า

- น้องกิ๊บอายุห่างกับผมรอบนึง ตอนที่เขียนบลอกนี้เธอ 24 พอดี

- น้องกิ๊บสูง 165 เซ็นต์ครับ รูปร่างดีไหล่ผายกว้างอย่างนักกีฬา แต่เธอมักจะเขินถ้าชม เธอไม่ชอบ"หุ่นสามเหลี่ยม"อย่างงี้ เธอบอก ผมต้องคอยบอกว่าเท่ห์ดีออกนะพี่ว่า

- น้องกิ๊บเล่นเทนนิสมาตั้งแต่เด็ก เล่นเก่ง และเป็นครูสอนเทนนิสด้วย

- น้องกิ๊บจบวิศวกรรมศาสตร์จากจุฬาลงกรณ์ แผนกคอมพิวเตอร์ ถ้าจำไม่ผิดคิดว่าเธอจบเป็นที่สามของรุ่น

- น้องกิ๊บเป็นคนที่เก่งทั้งทางด้านวิชาการและมนุษยสัมพันธ์ ทั้งเรียนทั้งเล่นและกิจกรรมเธอทำได้หมด และทำได้ดีเสียด้วยสิ

- น้องกิ๊บรักศิลปะ ไม่ว่าจะด้านวรรณกรรม จิตรกรรม เธอชอบหมด และทำเองได้ดีทีเดียว

- ในแต่ละอาทิตย์น้องกิ๊บจะมาทำงานที่ออฟฟิสจันทร์ถึงศุกร์ วันเสาร์อาทิตย์น้องจะอุทิศให้กับเทนนิส ช่วยคุณพ่อ(หรือ "ป๊า" ของกิ๊บ)สอนเด็กๆเล่นเทนนิส เพราะฉะนั้นตลอดทุกอาทิตย์น้องกิ๊บจะไม่มีวันหยุดนั่งอยู่บ้านเฉยๆเลยสักวัน

- น้องกิ๊บเป็นลูกกตัญญูรักป๊าและม้ามาก รายได้ที่น้องกิ๊บหาได้จากการทำงานนำมาใช้เพื่อประโยชน์สุขของครอบครัวของเธออย่างแท้จริง

- อ่านมาถึงตรงนี้ทุกท่านอาจจะคิดว่าน้องกิ๊บเป็นสาวน้อยเรียบร้อยน่ารักเหมือนผ้าพับไว้ เปล่าครับ น้องกิ๊บนั้นช่างพูดช่างคุย มีอารมณ์ขันและคอยคิดมุขแกล้งเพื่อนฝูงอยู่เสมอๆ ผมตั้งฉายาให้เธอว่า"จอมมารน้อย"ทีเดียว ด้วยไหวพริบและทีเด็ดในการวางแผนหลอกล่อล้อเล่นกับเพื่อนๆ (ผมเองก็โดนไปหลายครั้งเหมืือนกันครับ)

- น้องกิ๊บดำรงตำแหน่ง Senior Software Engineer ของบริษัท

- คงไม่ต้องบอกว่าน้องกิ๊บนั้นฉลาดเป็นกรดขนาดไหน เอาเป็นว่าในชีวิตของผมที่ผ่านมาสามสิบกว่าปี ได้ทำงานทั้งในประเทศและต่างประเทศ ได้พบผู้คนมาหลากหลายวงการ น้องกิ๊บติดหนึ่งในสิบคนยอดฉลาดในชีวิตของผมครับ

- นอกจากความฉลาดทางตรรกะแล้ว น้องกิ๊บยังมีความฉลาดทางอารมณ์ (E.Q.) สูงมากอีกด้วย

- น้องกิ๊บมีความเป็นผู้นำสูง กล้าแสดงออก มีความคิดสร้างสรรค์สูง และพูดจาสนุกสนาน

- ถ้าวันไหนน้องกิ๊บไม่มาทำงานที่บริษัท บริษัทจะเงียบไปถนัดใจและถนัดหู

- น้องกิ๊บไม่เคยมีแฟน ผมวินิจฉัย(เอง)ว่าส่วนหนึ่งเพราะว่าจะหาผู้ชายที่มีอุปนิสัย ความเป็นผู้หลักผู้ใหญ่และคาแร็กเตอร์เข้มแข็งพอที่จะมาเทียบเคียงกับน้องนี่ยากมาก

- น้องกิ๊บไม่ได้ขออะไรมากจากชายหนุ่ม "แค่ขอให้เก่งกว่ากิ๊บบางอย่างเช่นด้านกีฬา (มันหายากนะกิ๊บเอ๊ยย) และมีความฉลาดไม่น้อยกว่ากิ๊บในความสามารถที่จะเข้าใจตรรกะและสถานการณ์ได้ อีกทั้งมี commonsense ที่ดี พูดจาฉลาดคุยกันรู้เรื่อง หน้าตาเอาแค่พอดูได้ สะอาดสะอ้านก็โอเคแล้วพี่" กิ๊บบอก "แต่ต้องสูงกว่ากิ๊บนะ แล้วกิ๊บก็ชอบผอมๆ ไม่ชอบไอ้พวกกล้ามเยอะๆ หุ่นสามเหลี่ยมกิ๊บไม่ชอบ" อืมม นะกิ๊บนะ พี่ว่ามันก็ไม่ได้ขอเยอะนัก แต่ก็เยอะอยู่น่ะน้องเอ๊ย สรุป ไม่มีครับ ผู้ชายอย่างที่กิ๊บอยากได้ จะมีอีกคนที่ถูกใจน้องกิ๊บและกิ๊บก็รักมากๆคือป๊าของกิ๊บนั่นเอง

- น้องกิ๊บเป็นคนไม่แต่งตัว ไม่แต่งหน้า น้องกิ๊บจะใส่เสื้อยืด เสื้อกีฬา ที่มีอยู่ประจำไม่เกินสิบตัววนไปมาจนทุกคนในบริษัทจำได้ขึ้นใจ ไปเห็นเสื้อนี้ทิ้งไว้ที่ไหนในโลกก็ต้องรู้ว่าเป็นเสื้อของน้องกิ๊บ กางเกงน้องก็มีนับตัวได้พอๆกัน ทั้งนี้ทั้งนั้นเพราะเธอรักความสะดวกสบายและต้องการจะใช้เวลาที่มีอยู่ทำอย่างอื่นซึ่งน่าสนใจและสนุกสนานกว่ามาใส่ใจเรื่องการแต่งตัว

- น้องกิ๊บอาบน้ำแต่งตัวไวมาก ตอนไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกันสองคน เธอจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก่อนผมเสมอ ผมเองไม่ได้เป็นชายเจ้าสำอางค์แต่งตัวนาน ผมก็ไม่มีจะให้หวี กระนั้นยังไม่ไวเท่าน้องกิ๊บเลยครับ

- น้องกิ๊บอยากไปงานแต่งงาน ผมเองไม่รู้สาเหตุเหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่เธอมักจะเชียร์ให้เพื่อนๆแต่งงานกันเร็วๆจะได้ไปงานแต่ง ส่วนผมนั้นเธอรู้ว่าเชียร์ไม่ขึ้นเนื่องจากเข็ดกับการแต่งงานแล้ว ถ้าจะให้เดา ผมว่าน้องคงอยากเห็นคนมีความสุข โดยเฉพาะถ้าเป็นเพื่อนๆของน้องเค้า งานแต่งงานเป็นงานในฝันของสาวๆทุกคนล่ะนะครับ น้องกิ๊บเองคงคิดว่าไม่มีวันนั้นของตัวเองง่ายๆ (ก็เสป็คชายของเธอมันหายากเสียเหลือเกิน) จึงพอใจแค่พลอยยินดีกับเพื่อนๆน่าจะโอเคแล้ว

เอาล่ะ อธิบายกันมาพอรู้จักน้องกิ๊บได้สักหน่อยแล้ว จะเข้าเรื่องกันล่ะนะครับ คือในที่สุด โอกาสที่จะได้ไปงานแต่งงานก็มาถึง พี่สาวของเพื่อนสนิทสมัยมัธยมปลายสตรีวัดระฆังของน้องกิ๊บจะแต่งงานครับ เธอดีใจมาเล่าให้ทุกคนที่บริษัทฟัง แต่น้องกิ๊บก็ต้องชะงักกึกเมื่อเจอคำถามว่า "แล้วแกจะแต่งอะไรไปงาน" น้องหน่อยถาม "เออ นั่นสิเนอะ เราจะต้องนุ่งกระโปรงแต่งตัวไปงานเหรอ ทำไงดีล่ะ เราไม่เหมาะแน่เลยน่ะ" กิ๊บคิดออกมาเสียงดัง ทุกคนจินตนาการภาพกิ๊บนุ่งกระโปรงเดินห้าวๆอย่างที่เธอเดินประจำแล้วก็ขำออกมาเป็นเสียง(หัวเราะ)เดียวกัน "เฮ้ยยยย ไม่เอาอ่ะ เราไม่ได้แน่เลย" กิ๊บถอดใจ

เดือนกว่าที่ผ่านมากิ๊บเปลี่ยนใจไปกลับหลายรอบ และตัดสินใจท้ายสุดว่าไม่ไป แม้ผมและเพื่อนๆจะคะยั้นคะยออย่างไรก็ตาม ผมเองนั้นอาสาจะขับรถไปส่งให้และเป็นคู่ควงให้อีกต่างหากน้องจะได้ไม่เขิน แต่ความรู้สึกว่ายุ่งยากที่จะต้องแต่งตัว กลัวว่าตัวเองจะไม่สวยนั้นมีอำนาจเหนือกว่า

และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันแต่งงานของใครสักคู่นั่นแหละ กิ๊บไม่มีท่าทีว่าจะไป หรือแม้แต่จำได้ด้วยซ้ำ จนกระทั่งโพว น้องอีกคนที่บริษัทบอกว่าเดี๋ยวต้องกลับไวเพราะต้องไปงานแต่งงาน น้องหน่อยล้อเล่นว่าจะเป็นงานเดียวกับที่กิ๊บเคยว่าจะไปรึเปล่าเนี่ย ปรากฏว่าใช่จริงครับ ทุกคนหันกลับมาเชียร์อีกรอบว่ากิ๊บไปสิ คราวนี้มีโพวไปเป็นเพื่อนแล้วนะ กิ๊บโดนยุแกมบังคับจากทุกคน โดนลากไปซื้อชุด และมีน้องแอมมาเป็นช่างแต่งหน้าให้ ท้ายที่สุดก็เมคโอเวอร์กันเสร็จ ผมเองเอาน้ำหอมของผมขวดนึงซึ่งเป็น unisex และรู้ว่าน้องกิ๊บชอบ เอาไปให้น้อง เป็นของขวัญให้กับน้องสาวที่รักที่ออกงานสังคมครั้งแรก

ความรู้สึกของผมรู้สึกเหมือนได้เห็นเปลือกดักแด้ปริออกเผยผีเสื้อแสนสวยที่อยู่ข้างใน โผบินออกไปให้โลกชื่นชมและชื่นใจครับ น้องสาวผมดูเป็นสาวจริงๆในคืนนี้ น่ารักมากๆครับ (แม้เธอจะยังไม่แน่ใจในตัวเองก็ตาม) ยินดีด้วยจ้ะหนูกิ๊บ เราน่ารักจริงๆนะ พี่ไม่ได้ล้อเล่น

รักมากๆจ้ะ
พี่แคน

วันหยุดวันนี้ใครได้ไปเที่ยวไหนกันบ้างครับ เล่าให้ฟังบ้างสิครับ

ของผมเองวันนี้คงต้องเรียกว่าเป็นวันเกย์ล่ะนะครับ เกย์ที่แปลว่าสนุกสนานหรรษา และที่แปลว่าคนที่มีความรักต่อเพศเดียวกันด้วยนั่นแหละครับ ทำไมเหรอ? เอ้ามาลองฟังดู

เมื่อคืนนอนไม่หลับ ตาค้างเสียเฉยๆ อ่านหนังสือ อัพเดทเว็ปไซต์ หัดวาดรูป ดูซีรี่ส์ (อืมม มีน้องสาวคนนึงแนะนำซีรี่ส์สนุกๆหลายเรื่องให้ดู เดี๋ยวไว้เป็นบลอกถัดไปแล้วกันครับ) ยังไงๆกลับไม่รู้สึกง่วง จวบจนสิบโมงเช้านั่นถึงผล็อยหลับคาหนังไปที่โซฟา ตื่นมาอีกทีบ่ายโมงกว่าด้วยความหิว เช็คคอมพิวเตอร์พบ เอวา อายะ และ พี่จูน บน skype จึงทักทายไป สามสาวนี่ทำงานที่ UN วันปิยมหาราชจึงไม่ได้หยุดพักผ่อนครับ แซวพี่จูนไปว่า "บางที ผมก็รู้สึกดีใจที่ผมไม่ได้ทำงานยูเอ็น" ส่วนเอวาเธอเพิ่งกลับมากรุงเทพฯวันนี้วันแรกหลังจากทริปไปกัมพูชาอาทิตย์ที่แล้ว เอวาบอกว่าอีกสองชั่วโมงต้องบินต่อไปลาว แล้วก็นัดทานข้าวกันสุดสัปดาห์นี้ ผมว่าพวกระบบ IM ต่างๆนี่ดีนะครับ ทำให้คนเข้าถึงกันได้ง่ายขึ้น เพื่อนที่ไม่ค่อยจะได้เห็นหน้าค่าตายังได้ทักทายผ่านทางเน็ตได้

เสร็จแล้วนึกได้ว่าวันนี้น้องกิ๊บน่าจะค้างที่บริษัท ไม่ได้กลับบ้าน จึงโทรหาน้องถามว่าทานข้าวรึยัง ทานด้วยกันมั้ย ปรากฏน้องกิ๊บไปเดินเล่นที่ห้างกับนนท์และทานข้าวแล้ว หมดห่วงไป ผมมาเปิดดูรายการหนังว่ามีหนังอะไรเข้าใหม่วันนี้บ้าง

มีเรื่อง The Witnesses ฉายอยู่ที่ลิโด้ เป็นหนังฝรั่งเศสที่ผมอยากดูมาพักนึงละ เลยตัดสินใจฉายเดี่ยวออกไปดูหนังทานข้าวคนเดียววันนี้ ตอนเดินออกมาจากบ้านผมจะต้องเดินผ่านร้านอาหารร้านนึงแถวนั้นซึ่งเจ้าของหรือพ่อครัวเนี่ยเป็นเกย์แบบสะอ้อนสะแอ้น ตัวผมเองนั้นมิได้รังเกียจคนที่เป็นกระเทยหรือเป็นเกย์นะครับ ผมมีเพื่อนที่เป็นเกย์ทั้งชายและหญิงหลายคนครับ เดี๋ยวจะหาว่าผมตั้งข้อรังเกียจในสิ่งที่คนเลือกรัก คนเราถ้ารักเป็น ไม่ว่าจะรักใครเพศไหนผมว่าก็สวยงามทั้งนั้นล่ะ ย้อนกลับมาถึงคุณเจ้าของร้านอาหารนี้ เวลาผมเดินผ่านหน้าร้านเค้า เค้าจะจ้องมองผมแบบไม่วางตาจนผมรู้สึกได้เพราะบางทีบังเอิญหันไปสบตาเค้าก็ส่งยิ้มมาให้ ผมเองได้เข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงที่ถูกจ้องเอาๆหมายจะจีบก็ตอนนี้ล่ะครับ (ผมเองก็เคยทำนะ จ้องหน้าสาวๆ ถึงคราวโดนเข้าเองบ้าง ไม่สนุกแฮะ)

ขึ้นบีทีเอสมาถึงที่โรงหนังปรากฏว่ามีหนังใหม่เข้านอกเหนือจากที่อยู่ในเว็ปอีก ผมจึงตัดสินใจดูสองเรื่อง อีกเรื่องชื่อ Lullabye before I wake ครับ ท่าทางจะเป็นหนังรักวัยรุ่นโปสเตอร์ดูน่ารักดี

หนังเรื่องแรกคือ Lullabye นั้นฉายตอนสี่โมงกว่า ผมมีเวลาไปหาอะไรทานก่อน แวะทานที่ฟูจิในพาราก้อน เกย์กรณีที่สองในวันนี้คือโต๊ะข้างๆผมเป็นคู่เกย์สาวสองคนมานั่งทานข้าวด้วยกัน เค้าคุยกันกระหนุงกระหนิงท่าทางจะมีความสุขดี (กว่าไอ้ตัวกระผมซึ่งมาคนเดียว)

ไปเดินร้านหนังสือคิโนะต่ออีกหน่อยได้หนังสือน่าสนใจมาเล่มนึง Crucial Conversations : Tools for talking when stakes are high เกี่ยวกับวิธีการพูดให้เป็นเมื่อถึงเวลาจำเป็น อีกเล่มที่เล็งไว้ว่าจะอ่านต่อจากเล่มนี้คือ Why do men marry bitches? อยากเห็นมุมมองของผู้หญิงเหมือนกันว่ามองผู้ชายเราอย่างไร และมองผู้ชายด้วยว่าทำไมเราถึงชอบสาวเปรี้ยวเข็ดฟันทั้งหลาย แต่ไว้ก่อนครับ ไว้ค่อยมาซื้ออีกทีนึง

กลับมาถึงโรงหนังเรื่องแรกนั้น Lullabye before I wake ดาราส่วนใหญ่เป็นฝรั่ง แต่ฉากทั้งหมดเป็นเมืองไทย บทพูดเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด ดูไปสักพักถึงจับได้ว่าเป็นผลงานของคนไทยนี่ล่ะ เข้าใจว่าทำไมถึงทำออกมาอย่างนี้ ถ้าเป็นนักแสดงไทย บทพูดไทยๆ อาจจะไม่ได้ผลเท่านี้ ผมชอบนะเดินเรื่องได้สวยงาม ถ่ายใช้เทคนิกง่ายๆแต่ได้ผล ตัวละครเอกทั้งสองคนนั้นมีเสน่ห์มากๆทีเดียว โดยเฉพาะนางเอก เรียกว่าเป็นสาวที่มีอุปนิสัยและบุคลิกเข้มแข็งดีมากจนน่ารัก ถ้าผมเจออย่างนี้เข้าคงชอบเหมือนกัน แต่ถ้าเด็กขนาดนั้นคงต้องคิดหลายตลบ ชีวิตผมมันมาเกินครึ่งทางแล้ว ของเธอเพิ่งจะเริ่มต้น แต่พระเอกก็เป็นตัวแทนของชายหนุ่มที่มีความรักได้ดีมาก ทุกความรู้สึกที่เค้ามี ผมเองเคยผ่านมาแล้ว ไอ้เรื่องเคอะเขิน ทำอะไรไม่ถูก เหตุผลที่เคยมีลอยแพออกทะเลไปหมด คิดถึงแต่สาวนี่เป็นมาก่อน (จริงๆตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ แต่แก่แล้วกลบเกลื่อนได้เก่งขึ้น ควบคุมอาการได้ดีขึ้น) บทสรุปของหนังเรื่องนี้สวยงามและสมจริงดีครับ ผมชอบมาก

อ้อ วันนี้เจอดารา ตอนออกมาจากโรงหนังโรงแรกเจอซินดี้ สิริยา กับสามีมาดูเรื่อง Lullabye ด้วยเหมือนกัน แล้วก็ดาราคนที่สัมภาษณ์ผมในงานสามสิบปีสตาร์วอส์ก็มาด้วยกลุ่มเดียวกัน (ผมจำชื่อเค้าไม่ได้ครับ)

จบเรื่องแรกออกมาดูเรื่องที่สองต่อกันเลย The Witnesses พูดถึงเหตุการณ์ในช่วงปี 84-86 ซึ่งโรคเอดส์เพิ่งเป็นที่รู้จักและเริ่มระบาดจนทั่วโลกต่างตื่นตัวให้ความสนใจควบคุม หนังเรื่องนี้พูดถึงชีวิตของคนห้าคนที่เกี่ยวข้องกับผู้ป่วยโรคเอดส์ มีเรื่องราวของเกย์หนุ่ม แก่ และผู้ชายที่ค้นพบว่าตัวเองเป็นเกย์ (หรือไบเซ็กช่วลน่าจะถูกกว่า) เนื้อเรื่องไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากนักแต่ว่าเป็นดราม่าที่ดี ผมชอบบางคำพูดของตัวเอกที่เป็นเกย์อย่างมาก ที่เค้าพูดถึงความรักและการยอมรับจากสังคม เค้าพูดในทำนองว่า "ถ้าคุณเป็นเกย์คุณลำบากนะ คุณชอบใครคุณอาจจะเจ็บปวดกว่าคนธรรมดา เพราะว่าถ้าคุณเข้าไปหาคนที่คุณชอบ คุณอาจจะถูกเค้าถ่มน้ำลายรดหน้าก็ได้"

นอกจากหนังที่เป็นเรื่องของเกย์ และมีฉากรักของชายกับชายด้วยกันแล้ว คนที่นั่งข้างผมก็เป็นเกย์อีกด้วย เค้านั่งเอียงมาทางด้านผมซึ่งผมก็เอียงหนีล่ะนะ แต่ที่ไม่ชอบเลยคือแอบมองผมอยู่เรื่อยๆตลอดเวลาฉายของหนังจนผมรู้สึกได้ อันนี้ผมเองไม่เคยทำกับสาวๆนะครับ แต่คิดว่าคงมีคนอื่นทำบ้างล่ะเวลามีสาวมานั่งที่นั่งติดกันในโรงหนัง นี่ก็เป็นสถานการณ์ที่อึดอัดเหมือนกัน คิดว่าจะย้ายที่แต่ก็ไม่ได้ลำบากขนาดนั้นเลยเฉยไว้ครับ

ดูหนังเสร็จออกมาทานข้าวที่ร้าน Koko โต๊ะทานข้าวข้างๆผมเป็นคู่เกย์หนุ่มสองคนมาทานด้วยกัน ท้ายสุดขึ้นบีทีเอสกลับบ้านมีกระเทยคนหนึ่งแต่งหน้าแต่งตัวเป็นผู้หญิงนั่งอยู่ตรงข้ามผม เรียกว่าดูดีทีเดียวล่ะครับ ไม่ถึงขั้นน้องปอยแต่ก็ดูดี

สรุปนะครับ วันนี้เป็นวันเกย์ครับผม